ir kaç gün önceydi... Milletçe meydanlarda toplandık.. Terörün üstüne yürürcesine haykırdık Vatan; şehitlerine ağladı..
Ağlarken gözyaşımızı yüreğimize akıttık, hepimiz birer Mehmetçik olduk..
Kanımızın damardaki akışı benzemiyor hiç bir millete... Kadını, çocuğu, erkeğiyle inkâr edilemeyecek kadar bütün çıldırmışlığıyla yenilmezlik kokan farklı soylu bir kan... Ne garip değil mi?
Yüzyıllar tanıklık etti yedi cihanda damardaki bu kanın coşkun yenilmezliğine..
Devletlerin korkusu oldu hep yüzyıllarca bu yenilmez şaha kalkmış kan...
Biz hep YENİDEN DOĞDUK ÖLÜMLERDE...; sağcısı, solcusu, kadını, erkeği, halkı, polisi, mehmetçiğiyle...
Vatan toprağının bölünmezliği, vatan toprağının bağımsızlığıyla aktı kanımız hep aynı coşkuyla...
Ne garip değil mi; Bir kaç gün önce 24 şehidimizle çıktık meydanlara... Mehmetçiğe sıkılan yüzlerce kurşun,Anaların yüreklerinin en derin köşesine sıkılan yüzlerce kurşun olsa da; Analar dimdik durdu şehidini uğurlarken..!

Vatan sağolsun..! Beni de alın askere..! derken..
İnsan olmayı başaramayan insan silüetindeki varlıkların o hain kurşunları sıkıldı analarla birlikte bizim de yüreklerimize..
Mehmetçiğin, polisin bir tanesi de bin tanesi de candır ve önemlidir, kıymetlidir bizim için..
Bir evlat çok zor yetişiyor hayata... analar bilir bunu.. Gece uykusuzluğuyla çocuğun başını bekleyen, nefesini hisseden, çocuğunu koklayan analar bilir.. Üstü açıldı mı, üşüdü mü.. Nefes alıyor mu... diye gece uykusu uyumayan analar bilir...

Ve şehitleri uğurladığımızın üzerinden fazla bir zaman geçmemişti ki 23 Ekim’de Doğu depreminin acısıyla sarsıldık ... yerle bir olmuştu saniyeler içinde Van, Erciş....
Tıpkı şehidinin acısını yüreğine gömen, gözyaşını yüreğine akıtan analar gibi sarsıldı Doğu illeri...
Ve imdada ilk koşan MEHMETÇİK oldu, POLİS oldu... Vatan toprağı bir, canlar birdi çünki Türkiye Cumhuriyeti Devleti için...
enkaz yığınları, çöken taş duvarların altından can kurtarmaya çalışan Mehmetçik ,
dağdaki terörün hain kurşunlarına 4 şehit daha veriyordu aynı anda...
Terör , deprem, felaket demiyor, acımasızca kurşun sıkıyordu.
Evler yıkıldı, ocaklar söndü, ateş düştü yüreklere... çocuk yaşlı demeden...
Dağdaki terör yılllarca uğraştı ocaklar söndürmeye, anaların yüreklerini yakmaya, bölücülük uğruna ama başaramadı...
Neyin Kavgası..?
Sizler kandilde bu vatanı nasıl böleriz, nasıl yokederiz diye hain pusudayken, belki birçoğunuzun kardeşi anası babası depremde göçük altında canıyla uğraştı..
Belki birçoğunuzun anasını, babasını, kardeşini kızını enkaz altından kurtarmak için o kurşun sıktığınız Mehmetçik ve Polis çaba sarfetti, ter döktü...

Neyin kavgası...
www.sonkursungazetesi.com